a pedestrian and net native. walking on BK streets and online.
November 19, 2008 – 19:07
@sputnik65 มองเสื้อยืดหุ่นยนต์ร่างเด็กอันเปลือยเปล่า เล่าเรื่องการ์ตูน ‘เจ้าหนูอะตอม’ – Astro Boy เจ้าหนูอะตอม (หรือเจ้าหนูปรมาณู ในสมัยตีพิมพ์ในไทยครั้งแรก) เป็นผลงานโดยอาจารย์ โอซามุ เท็ตสึกะ ที่ได้รับการขนานนามเป็นเจ้าพ่อวงการการ์ตูนญี่ปุ่น (manga) ที่ทุกคนคงเคยได้ยินมาจนอาจจะเบื่อได้ จุดเด่นในงานของอาจารย์มีอยู่หลายปัจจัยด้วยกันตั้งแต่ลายเส้น ที่ตัวละครแต่ละตัวมีตาโตโดดเด่นเป็นเอกลัษณ์ มุกตลกท้องคัดท้องแข็งด้วยหลากหลายความฝืดแบบไม่ทันตั้งตัว แต่ที่สำคัญที่สุดคงหนีไม่พ้นจินตนาการเหนือผู้คนร่วมสมัย ที่ทำให้อาจารย์มีผลงานการ์ตูนมากกว่า 700 เรื่อง รวมจำนวนหน้าได้มากกว่า 150,000 หน้า
November 19, 2008 – 18:32
สำหรับผู้ที่ชื่นชอบ “เดือนเพ็ญ” อยากแนะนำให้ลองไปเสาะค้นประวัติของมหากวีผู้รจนา ท่านจะได้ซึมซาบอรรถรสในอีกแง่มุมหนึ่ง ยิ่งได้ทราบว่า “เดือนเพ็ญ” ซ่อนความหมายอันใดไว้บ้าง จะยิ่งตื่นตาตื่นใจกับอัจฉริยลักษณ์แห่งกานต์กวีของ “นายผี” และหากว่า “เดือนเพ็ญ” ยังไม่จุใจแห่งความละมุนละไมและปลุกเร้าหัวใจ พวกเราน่าจะลองหา “ชะนะ…แล้วแม่จ๋า” ซึ่งแม้จะมีกลิ่นอาย อยุธเยศเล้าโลมคลอเคลีย แต่กลับสะท้อนให้เห็นความวิจิตรแห่งชีวิตที่มีเลือดเนื้อของผู้คนตัวเล็กๆใน ครอบครัวยากไร้ที่มีความขัดแย้งในหลายแง่มุม เราควรออกเดินทางเพื่อไปลิ้มรส “อีศาน” ซึ่งมีความอลังการในความแห้งแล้งและยากจนนั้น ยิ่งกว่าใด “ความเปลี่ยนแปลง” ยังเหมาะสำหรับผู้ต้องการเห็นประวัติศาสตร์อารยธรรมในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา และแม่กลอง รวมถึงทิพรูปที่ก่อเกิดขึ้นมาจากเปลวไฟแห่งความขัดแย้ง จนมีความงามที่ยิ่งยงตราบจนปัจจุบัน มีหลายเรื่องแล้ว คราวนี้เป็นคราของเพลงและบทกวีบ้าง, เจริญชัย ไชยไพบูลย์วงศ์ เขียนบทความถึงบทกวีและกวีอมตะ “นายผี” อัศนี พลจันทร เพื่อเป็นกำลังใจแก่ชาวไทยใน “วันลอยกระทง” ห้วงยามที่ “เดือนเพ็ญ” กระจ่างจ้าที่สุดในรอบปี — เป็นบทความขนาดยาวสามตอนจบ เชิญอ่านครับ “เดือนเพ็ญ” บทเพลงมหัศจรรย์ บนความยิ่งใหญ่ที่ถูกลืมเลือน – ตอนที่ 1, ตอนที่ 2, ตอนจบ
November 19, 2008 – 04:50
จากรายชื่อเรื่องที่ลงทะเบียนแล้ว : ” หน้าปัดอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ เนื้อเพลง การไม่อ่าน การแปลซอฟต์แวร์ เว็บ วิทยาศาสตร์ กันดั้ม สัตว์เลี้ยง กอด เว็บบอร์ด ป้ายบอกทาง ช่องคำพูดในหนังสือการ์ตูน ReadCamp การฟัง หนังสืออ่านนอกเวลา หนังสือเรียน ซีรีส์ญี่ปุ่น Change สติกเกอร์ท้ายรถ verbal abuse การ์ตูนฝรั่ง ภาพลายเส้น ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน คำพูดชายและหญิง บรรจุภัณฑ์ขนม วรรณกรรม Herman Melville ‘รงค์ วงสวรรค์ การ์ตูนญี่ปุ่น นิยายจีน มิยาโมโต้ มุซาชิ คู่สร้างคู่สม ศาลาคนเศร้า อ่านในใจ สามก๊ก A History of Reading เทพนิยาย อ่านไม่ออก สื่อและวัฒนธรรม The Library at Night ดวง ลอตเตอรี่ [...]
November 18, 2008 – 20:29
สไลด์ของ @pittaya จากงานบาร์แคมป์กรุงเทพครั้งที่ 2 เมื่อสิงหาที่ผ่านมา ด้วยกลวิธีทางรหัสภาษา ผู้ส่งสารสามารถบรรจงกำจัดกลุ่มคนที่ไม่ต้องการออกไปจากวงจรสื่อสารได้ ให้เหลือเฉพาะผู้รับสารที่เลือกแล้วเท่านั้น ลายเสื้อยืดลายตัวในรายการนี้ แม้ทุกคนจะสามารถ ‘มอง’ มันได้ เมื่อถูกสวมใส่และแสดงในที่สาธารณะ แต่จะมีเพียงคนกลุ่มจำกัดเท่านั้น ที่จะ ‘เห็น’ สารบนเสื้อ … เพราะ, ในภาษาคอมพิวเตอร์ คำพูดหนึ่งจากลายเสื้อยืด : “บนโลกนี้มีคนแค่ 10 แบบเท่านั้น พวกที่เข้าใจเลขฐานสอง และพวกที่ไม่เข้าใจ” หากคุณไม่เข้าใจสาร ก็อาจจะเป็นเพราะว่าคนส่งไม่ได้ต้องการสื่อสารกับคุณ (เช่นในโฆษณาขายสินค้ากลุ่มเฉพาะ) หรือกระทั่งจะมองคุณเป็นโจ๊กเสียด้วยซ้ำ (เช่นประโยคคำพูดที่ยกตัวอย่างก่อนหน้า … 10 ในเลขฐานสอง มีค่าเท่ากับ 2 ในเลขฐานสิบหรือเลขระบบปกติที่เราใช้กัน) – L337 T-shirts เสาร์-อาทิตย์ที่แล้ว มีการจัดงาน Barcamp Bangkok ขึ้นเป็นครั้งที่ 2 โดยจัดที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาฯ สำหรับคนที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน Barcamp เป็นงานสัมมนาแบบไม่เป็นทางการ อาศัยแนวคิดที่ว่าให้คนมาอยู่รวม ๆ กัน [...]
November 18, 2008 – 19:39
คลิปแนะนำ ReadCamp จาก iam.in.th ครับ – ขอบคุณ @iaminthai และ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร สำหรับสถานที่ครับ
November 16, 2008 – 13:34
ชื่อทุกอย่างล้วนมีที่มา – เราอาจจะไม่รู้ มันอาจจะเก่าเกินจะสืบถึง – แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันตั้งขึ้นตามใจชอบ.. อืมม… มันอาจจะ “ตามใจชอบ” ก็ได้ ว่าแต่ ใจ “ใคร” ล่ะ ? – บล็อกเกอร์ dinya จะพาเราไปดูชื่อพายุลูกใหญ่กัน – เรื่องน่ารู้เกี่ยวกับพายุ ตอนที่ 2 : ชื่อของพายุ ? หลายคนเคยบอกว่า ไม่น่าเชื่อที่ชื่อสวย ๆ อย่าง นากรี รูซา นิดา เกศนา สาลิกา คัมมุริ ฯลฯ และอีกหลายชื่อที่มีความหมายน่ารัก ๆ ถึง ต้นไม้ ดอกไม้ ภูเขา ทะเล แม่น้ำ ฯลฯ เหล่านี้จะเป็นชื่อของพายุไปได้ อาจเพราะความจริงแล้วพายุ หรือวาตภัยส่วนใหญ่นั้นมีพิษสงทำลายล้าง ทำความน่าสะพรึงกลัวกับพวกเราชาวโลกไม่น้อยนั่นเอง เรื่องน่ารู้ฯ ตอนนี้เลยอยากเอาชื่อพายุมาเล่าสู่กันฟังค่ะ ภาพเมฆฝนและพายุในจังหวัดเชียงใหม่ ปลายเดือน กรกฎาคม [...]
November 16, 2008 – 12:24
ซีรี่ส์ “เจาะเวลาหาอดีต” โดย Carousal (หมดแก้ว!) จากบล็อก “สุดสัปดาห์กับการ์ตูน” พาอ่านการ์ตูน สามเรื่อง สามยุค ที่อยู่บนพลอตการเดินทางทะลุมิติเวลาของตัวละคร – นักเรียนอียิปต์, หมอฮอลันดา, และนักรบเฮอัน – เจาะเวลาหาอดีต ตอนที่ 1 : คำสาปฟาโรห์ หมู่นี้เดินผ่านร้านหนังสือแล้วเจอหนังสือแนวเจาะเวลาหาอดีตบ่อย ๆ คุณชอบอ่านหนังสือ หรือดูหนังที่ตัวละครในเรื่องต้องพลัดมิติเวลาไปสู่โลกในอดีตหรืออนาคตบ้างไหมคะ? ฉันชอบมากเลยละค่ะ เพราะถึงแม้ว่า พลอตนี้จะเป็นพลอตเก่าที่นักจินตนาการทั้งหลายใช้สร้างสรรค์ผลงานกันมากลายสิบปีแล้ว แต่มันก็ยังคงความน่าสนใจอยู่เสมอ เพราะแม้จะเป็นพลอตเรื่องแนวเดียวกัน แต่ความแตกต่างของสถานที่ ยุคสมัย และลักษณะความคิด รวมถึงความสามารถเฉพาะตัวของตัวละคร ก็ทำให้พลอตเรื่องที่มีจุดเริ่มต้นเหมือนกันนี้ สามารถดำเนินไปตามทิศทางของมันเองได้เป็นร้อยเป็นพันแบบ ด้วยแนวความคิดที่ว่า มนุษย์ควรเรียนรู้จากความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้นในอดีต เพื่อนำมาปรับใช้แก้ไขปัจจุบัน ทำให้มีหลายคนสนใจที่จะทำการศึกษาค้นคว้าอดีต ยิ่งค้น ยิ่งคิด ก็ยิ่งพบว่า เหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ดูเหมือนไม่มีความสำคัญในอดีตนั่นแหละ ที่เป็นฟันเฟืองก่อร่างสร้างเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่ให้เกิดขึ้นตามมาในอนาคต ถ้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ปฏิเสธการขอเข้าศึกษาของเด็กชาย อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ เหตุการณ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว และสงครามโลกครั้งที่สองก็อาจจะไม่เกิด, ถ้าเจ้าหญิงมาเรีย โจเซฟ ไม่สิ้นพระชนม์ด้วยไข้ทรพิษ [...]
November 15, 2008 – 13:04
เรื่องมันเริ่มบนรถไฟระหว่างทางกลับจากอาคิฮาบาระ … หรือเรื่องมันเริ่มจริง ๆ บนอินเทอร์เน็ต เมื่อผู้คนบนเว็บบอร์ด ช่วยกัน ‘ตีความ’ ‘ถ้วยกาแฟคู่ยี่ห้อ Hermes’ และสารพัดนัยยะที่ ‘คุณ Hermes’ แสดง … สุดสัปดาห์กับการ์ตูน ชวนอ่านการ์ตูนที่สร้างจากเรื่องจริง ที่เกิดบนโลกออฟไลน์ด้วยความช่วยเหลือจากโลกออนไลน์ Densha Otoko – Chat รักหนุ่มรถไฟ – มิตรภาพแห่งโลกไร้ตัวตน เวลาที่คุณนั่งลงตรงหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตแล้ว คุณทำอะไรกันบ้างคะ? เมื่อปี 2004 ตำนานแห่งโลกอินเทอร์เน็ตบทหนึ่งได้เริ่มต้นขึ้นบนกระดานหนุ่มโสดแห่ง 2channel (กระดานข่าวที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น คงทำนองเดียวกันกับ pantip.com ของบ้านเรา) เมื่อชายหนุ่มคนหนึ่งได้โพสต์กระทู้เล่าเรื่องราวที่เขาเพิ่งประสบมาบนรถไฟ ระหว่างทางกลับจากอาคิฮาบาระ เรื่องราวน่าตื่นเต้น ที่เขาคิดว่ามันคงจะมีชีวิตอยู่เพียงชั่ววัน และมีอายุอยู่ในใจเขานานกว่านั้นอีกเพียงนิดหน่อย กลับกลายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นจุดเล็ก ๆ ของตำนานที่น่าประทับใจซึ่งถูกนำมาถ่ายทอดเป็นหนังสือ หนังสือการ์ตูน และละครโทรทัศน์ในที่สุด ใช่แล้วค่ะ ฉันกำลังพูดถึง Densha Otoko หรือ Chat รักหนุ่มรถไฟ นั่นเอง
November 14, 2008 – 13:07
ช่วงสัปดาห์สองสัปดาห์ที่ผ่านมา เราพยายามจะหาเรื่องอ่านที่เราคิดว่าน่าสนใจมาเสนอกันผ่านบล็อกนี้ เป็นการ ‘โหมโรง’ ไปเล็ก ๆ เรื่องอ่านที่ผ่านมามีทั้ง หนัง เรื่องสั้น ละครทีวี นิยาย เสื้อยืด ยี่ห้อเหล้า ชื่องานเทศกาล กลอน เพลงรับน้อง … แต่เท่านั้นมันยังไม่พอ!! ส่งเรื่องที่คุณคิดว่าโดน ไม่ว่าจะเป็นของคุณเอง หรือของใครก็ตาม (ถ้าขออนุญาตเขาซะก่อนหน่อยนึงก็น่ารักดี) มาแชร์กันในบล็อกนี้ครับ มีอีกเยอะแยะเลยที่เราอ่านกันได้ (อยากเห็นใครอ่านอะไร/จะมาอ่านอะไร บอกมา ๆ – ทั้งทางเมลกลุ่มและทางเว็บบอร์ด) อ้อ เรามีเว็บบอร์ดกันแล้วนะครับ เป็นอีกช่องทางการสื่อสาร (ดูเมนูตรงด้านบนครับ) แล้วก็ฝาก ๆ กันประชาสัมพันธ์ด้วยครับ
November 14, 2008 – 12:56
‘คนป่วย’ @filmsick มาร่วมรี้ดแคมป์ครั้งนี้ไม่ได้ เจ้าตัวบ่นเสียดาย เราเลยบอกเจ้าตัวว่างั้นขอหยิบบทความซักอันสองอันจากบล็อก(อันท่วมหัว)ของเขามาแชร์กันที่นี่ให้หายคิดถึงนะ filmsick บอกเอาเลยหยิบอันไหนไปก็ได้ – เราหยิบอันนี้มามองกัน ‘ดูหนัง’ แล้ว ‘อ่านผู้กำกับ’ อย่างไร – ความไม่พ้องรูปพ้องเสียง และการเล่นแร่แปรธาตุของเรื่องเล่า ในหนังสั้นของ อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล เราอาจรู้จัก อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล ในฐานะการเป็นผู้กำกับไทยคนเดียวที่ได้รางวัลใหญ่ ๆ จากเทศกาลหนังเมืองคานส์ หรือในฐานะเจ้าของหนังน่าเบื่อยืดยาวที่ดูเหมือนไร้จุดหมาย หรือกระทั่งในฐานะผู้กำกับหัวแข็ง ที่คัดง้างกับคณะกรรมการเซนเซอร์ด้วยการ ยอมไม่ฉายไม่ยอมตัด แสงศตวรรษ หนังเรื่องล่าสุดของเขา แต่ไม่ว่าจะในฐานะใดปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เขาคือผู้กำกับคนสำคัญที่โลกต้องจับตามอง ย้อนกลับไปก่อนที่เขาจะกลายเป็นเจ้าของรางวัล Jury Prize จากเทศกาลหนังเมืองคานส์อภิชาตพงศ์ เริ่มต้นจากการทำหนังสั้น โดยเริ่มจาก 0116643225059 หนังสั้นที่ใช้ภาพของแม่ ซ้อนเข้ากับภาพชองชายผมยาวที่ถูกปรับแต่งจนดูเหมือนอยู่ในเงามืด และใช้เสียงการโทรศัพท์กลับบ้าน ของตัวผู้กำกับเองในการเล่าเรื่อง ตัวเลขที่เป็นชื่อเรื่องนั้นก็เอามาจากเบอร์โทรศัพท์จริง ๆ ที่ตัวผู้กำกับโทรจากเมืองนอกมาหาพ่อแม่ที่บ้าน ตัวหนังนั้นมีความเป็นส่วนตัวสูงมาก (ซึ่งในเวลาต่อมากลายเป็น ตัวตนของอภิชาติพงศ์ ที่ใช้เรื่องส่วนตัวเป็นพื้น และค่อย ๆ เลือนไปสู่การเป็นเรื่องเล่า ดังจะเห็นได้อย่างชัดเจนจาก [...]