ข่าวมาฝากอีกแล้ว ในโอกาสที่ อ.ธีรยุทธ บุญมี ออกหนังสือใหม่สองเล่ม คือ “มิเชล ฟูโกต์” และ “การปฏิวัติสัญศาสตร์ของโซซูร์ เส้นทางสู่โพสต์โมเดอร์นิสม์” ก็จะมีการบรรยายพิเศษวันที่ 2 ก.พ. นี้ครับ ที่คณะศิลปศาสตร์ ท่าพระจันทร์ ใครสนใจก็เชิญนะครับ
—-
ภาควิชาภาษาศาสตร์ คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ขอเชิญฟังการบรรยายพิเศษเรื่อง
“ภาษากับการเมือง”
โดย ธีรยุทธ บุญมี
คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
วันจันทร์ที่ 2 กุมภาพันธ์ 2552 เวลา 13.00 น. – 15.00 น.
ห้อง 301 คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์
คนมองหนัง เขียนถึงรางวัลดนตรี แฟต อวอร์ดส โดยสถานีวิทยุเพลง “อินดี้” ยอดนิยม แฟต เรดิโอ ในช่วงเวลาหลังรัฐประหารหมาด ๆ ห้วงยามที่ผู้คนแทบจะสำลักกับคำว่า “พอเพียง” (ที่ได้ยินกันจน “เกินพอ”) — ข้อเขียนชิ้นนี้มาจากบล็อก cultural politics ที่เขาเขียนร่วมกับเพื่อน
–
จากแฟต อวอร์ดส์ ครั้งที่ 5 รางวัลดนตรีที่พอเพียง ถึงการเมืองวัฒนธรรมในยุค คมช. และรัฐบาลขิงแก่
เมื่อ สุดสัปดาห์ที่แล้ว ขณะเดินทางอยู่ในรถยนต์ที่กำลังโลดแล่นบนทางด่วนและเปิดวิทยุฟังเพลงไปด้วย หูเจ้ากรรมทั้งสองข้างของผมก็พลันได้ยินเสียงสป็อตโฆษณาทางวิทยุที่มีความ น่าสนใจ และเชิญชวนให้คนฟังอย่างผมได้อมยิ้ม จนกระทั่งเกือบหัวเราะออกมาเบา ๆ เสียด้วยซ้ำไป
สป็อตโฆษณาดังกล่าว เป็นโฆษณาเกี่ยวกับการประกาศผลรางวัลทางดนตรีที่มีชื่อว่า แฟต อวอร์ดส์ ครั้งที่ 5 ซึ่งกระจายเสียงผ่านคลื่นวิทยุ 104.5 แฟต เรดิโอ โดยเนื้อหาของโฆษณาก็พยายามประชาสัมพันธ์ให้คนฟังวิทยุที่ผ่านการคัดเลือก จากทางคลื่นเดินทางไปลงคะแนนเสนอชื่อศิลปินผู้จะได้รับรางวัลในสาขาต่าง ๆ ณ สถานที่และเวลาตามที่นัดหมายไว้
สำหรับสโลแกนของแฟต อวอร์ดส์ในครั้งนี้ ก็คือ รางวัลดนตรีที่พอเพียง เมื่อเป็น รางวัลดนตรีที่พอเพียง แล้ว [...]
ไปเจอบทความโดย วรากรณ์ สามโกเศศ มา น่าสนใจ และคิดว่าเกี๊ยวเกี่ยวกับค่ายอ่านของเราเรา เรื่อง unspeak ที่ speak ความตรงไปตรงมาของคำพูดที่ดูเหมือนอ้อมค้อม
–
Unspeak ที่ Speak
โดย วรากรณ์ สามโกเศศ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ มติชนรายวัน วันที่ 2 พฤศจิกายน พ.ศ. 2549 ปีที่ 29 ฉบับที่ 10463 หน้า 6
บ่อยครั้งที่ชื่อของขบวนการ โครงการ เรื่องที่กระทำการ ฯลฯ สื่อความหมายเพื่อโน้มน้าวชักชวนให้เชื่อบางอย่าง โดยแอบซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เรื่องนี้น่าสนใจเพราะเป็นเรื่องของการรู้เท่าทัน
ร้านอาหารมักแถมท้ายชื่อว่าเป็น “เจ้าเก่า” “ดั้งเดิม” มีคำว่า “เยาวราช” “ฮ่องเต้” (โปรดสังเกตไม่มี “ฮองเฮา”) “สำเพ็ง” มีชื่อเมืองต่างประเทศปนอยู่ด้วย เช่น ยูนนาน นานกิง หรือคำว่า “เสวย” ฯลฯ วิธีการใช้ชื่อเหล่านี้ฝรั่งเรียกว่า Unspeak คือไม่ได้บอกแบบตรงๆ ว่าร้านของฉันอร่อยซึ่งธรรมดาเกินไป แต่ [...]